‘Fysiek spel, daar houd ik van’ - Interview Tomoko Mukaiyama

5 april 2017

Ze bracht pianorecitals waarbij de vleugel en zijzelf gehuld waren in één oogverblindende mega-robe. Ze choreografeerde danstheater in ruimten die ze behing met goudfolie. Ze zette podia vol met videoschermen en tooide een concertzaal met vissen die in waterzakken rondspartelden.

 

Tomoko Mukaiyama: onder ’s werelds meesterpianisten is zij een priesteres van de hogere beeldesthetica. Ze maakt video’s en installaties. Ze presenteerde mode, filosofisch onderbouwd en muziektheatraal geplooid. Ze verzamelt pumps uit de couture-categorie. Ze componeert. Maar ze bleef vooral een ‘rasmuzikante’, zoals haar reputatie luidt onder de vele componisten die voor haar hebben geschreven, altijd met de karakteristieken van haar muzikantendom in het achterhoofd: ultieme precisie, razende vingervlugheid, een toucher van twinkelende subtiliteit, dynamisch maar doorschijnend. Vraag het aan Louis Andriessen, of aan de Russische componist Alexander Raskatov, de pianistiek van Tomoko Mukaiyama is beeldend, ook wanneer er geen beeld bij is.

‘Fysiek spel,’ zegt ze zelf kortweg, ‘daar houd ik van.’