Verbonden in, met en door de muziek

1 februari 2017

Of het robijn is of smaragd, daarover is men het niet eens, maar dat er bij veertig jaar dienstverband een edel jubileum te vieren valt staat voor iedereen buiten kijf. Voor violist Edward LeCouffe en zijn vrouw celliste Geneviève LeCouffe is het aanleiding voor een verheugde en dankbare terugblik.

Veertig jaar geleden stapten Edward en Geneviève LeCouffe op het vliegtuig naar Nederland. Edward – Ted voor de meesten - was er al vaker geweest. Zijn tante was getrouwd met een KLM-piloot, dat was z’n ‘Dutch connection’. Ted: ‘Al tijdens mijn studietijd kwam ik er geregeld – vaak op weg naar  het Wereldorkest van Jeunesses Musicales, bijvoorbeeld - en iedere keer zag ik weer een ander stukje Nederland. Ik dacht: als ik klaar ben met mijn studie wil ik een tijdje blijven als een soort post-graduate ervaring. Ik had hier neven en nichten, dat gaf een veilig gevoel. Met een beurs heb ik zo als internationale student bij Theo Olof gestudeerd.’

Maar wat begon als een avontuur voor een paar maanden is uiteindelijk in totaal 42 jaar geworden. De Engels-Canadese Ted kende de Frans-Canadese Geneviève al een paar jaar, toen. Het was zijn voorstel om samen naar Nederland te gaan. ‘Ik vond het muziekleven hier interessant, het hele culturele leven. We zijn in de zomer van ’76 getrouwd en in de herfst waren we in Rotterdam om er niet meer weg te gaan.’

 

Wonder
Vraag Geneviève naar haar ervaringen in de afgelopen veertig jaar en je hoort een dubbele liefdesverklaring. ‘Ik dacht terug aan veertig jaar samen met mijn man in het orkest – een tóporkest – en wat meteen bij me opkwam is een intens geluksgevoel en een gevoel van grote vreugde dat we samen onze passie en onze liefde voor de muziek zo hebben kunnen delen. Dat we jaren op hetzelfde podium zitten is voor mij een groot geluk geweest – en nog steeds. Hij in de eerste violengroep en ik in de cellogroep, we hebben ieder een eigen gezichtspunt. Wat mij ontzettend veel plezier deed was dat ik af en toe naar hem kon kijken terwijl hij speelde – mijn partij was altijd wat minder druk dan zijn eerste vioolpartij, dus ik kon af en toe een blik werpen op de andere kant van het podium en zien dat hij daar was en nagaan of alles goed met hem ging. Altijd met een diep gevoel van tevredenheid en liefde.’

 

Steun
Maar ook de tournees over de hele wereld en de ontdekkingsreizen samen zijn voor het echtpaar ongelooflijk geweest. Geneviève: ‘Deels vóór de geboorte van onze dochter, maar ook mét onze dochter. Dat was helemaal fantastisch. En ten slotte moet ik zeggen: ons wederzijdse begrip en respect voor elkaar omdat we allebei in dit orkest, dat ontzettend veel van ons vraagt, zitten. We begrijpen elkaars omstandigheden. Dat is een niet te onderschatten menselijk aspect van deze gezamenlijke situatie.’

Ted: ‘Het is helemaal zoals mijn vrouw zegt, ik zit als plaatsvervangend tweede concertmeester vooraan bij de eerste violen en ik heb een mooi zicht op het gebeuren op het podium. Ik zie mijn vrouw, die – dat weten alle collega’s en ze hebben ons enorm ondersteund – mij een nier heeft gegeven. Ik ben nierpatiënt, mijn donornier moest vervangen worden en toen bleek Geneviève een match: een wonder tussen alle andere wonderen!’

Ted ziet ook het publiek naast zich, naar zijn schoenen kijken – ‘of ze gepoetst zijn of niet’. En altijd ziet hij weer vertrouwde gezichten in de zaal. ‘De steun van het publiek in Rotterdam gedurende al die jaren is wáán-zin-nig. Hoe vaak we voor volle zalen spelen, dat is echt uniek. En dat voor deze stad – Rotterdam is groot maar geen miljoenenstad. Toch voel ik de steun van de stad voor wat wij doen heel sterk. Dat geeft inspiratie en een motivatie tot volhouden, ook als we wel eens tegenwind ervaren. Het doet me iedere keer wat als de zaal vol zit – dan is het gewoon een feest!’

 

Emotioneel
Veertig jaar in het orkest, natuurlijk moeten we het over de hoogtepunten hebben. Geneviève: ‘We hebben het erover gehad en ze zijn bij ons zo’n beetje identiek.’ Ted: ‘Zo’n lijstje is waarschijnlijk hetzelfde voor iederéén in het orkest.’

Geneviève: ‘Zeker heel bijzonder was de komst aan het eind van de vorige eeuw van wat ik ‘the boy wonder’ noem: Simon Rattle, die een goede vriend is geworden. Hij was nog jong en deed  Wagneropera’s als Tristan und Isolde en Parsifal met ons. Parsifal hebben we ook concertant in Londen in the Proms gespeeld. Dat waren echte hoogtepunten.’

Ted: ‘Alles wat Gergiev heeft gedaan is beslist ook memorabel. En Gustavo Dudamel – hij is pas één keer geweest, maar dat was wel heel speciaal.’

Maar wat voor de twee strijkers eensluidend een heel bijzonder en emotioneel moment was: de komst van Yannick. Ted: ‘We delen dezelfde achtergrond, zijn opgegroeid in aangrenzende buurten van Montreal - Geneviève en Yannick zaten op dezelfde middelbare school -, maar we schelen natuurlijk wel een generatie. We zijn dan ook goed bevriend met zijn ouders.’

Geneviève: ‘Zijn komst in de laatste periode van onze carrière was zo’n totale verassing. In 2010 heeft hij ons met het orkest naar Canada gebracht. Dat was een echte walk down memory lane: zo emotioneel, iedere avond waren we in tránen.’

Ted: ‘De culturele verbinding met hem is heel sterk. Het is een mooie zet van het lot dat onze paden elkaar hier in Rotterdam kruisen.’

 

‘De steun van het publiek in Rotterdam gedurende al die jaren is wáán-zin-nig. Het doet me iedere keer wat als de zaal vol zit – dan is het gewoon een feest!’