1968: Moet dat nou?!

24 november 1968

1968: Moet dat nou?!

24 november 1968 - Het Rotterdams Philharmonisch repeteert Interpolations van Jan van Vlijmen: een gloednieuw orkestwerk, zo complex dat er twee dirigenten aan te pas komen. De wereldpremière, onder leiding van Edo de Waart (links vooraan op de foto) en de componist zelf (rechts) staat gepland voor de matinee van 24 november. Die uitvoering zal veel stof doen opwaaien: ‘Uittocht en boegeroep bij stuk van Van Vlijmen’, kopt Het Rotterdams Parool de volgende dag.

‘Langzamerhand werd ik me bewust dat er een enorme onrust kwam in de zaal’, herinnert Edo de Waart zich jaren later. ‘Dat voel je eerst, dan hoor je het. Mensen werden steeds bozer, want het was niet een toegankelijk stuk. Sommigen begonnen te roepen: Heb ik daar nou voor betaald?! Anderen deden: Sssst! Mensen liepen de zaal uit, smeten de deur achter zich dicht, woedend. Ik keek naar Jan, de componist – wij stonden helemaal aan de rand van het podium – en daar stond een mevrouw aan zijn broekspijp te trekken. Die riep: Moet dat nou? Moet dat nou?! En wij zijn gewoon doorgegaan. Na afloop kwam er een enorm gemengd boe- en bravogeroep. Ja, dat was een fantastische tijd, de zestiger, zeventiger jaren. Nooit hetzelfde, never a dull moment.

Een paar dagen later, als Interpolations opnieuw wordt uitgevoerd, zijn er opnieuw bezoekers die demonstratief de zaal verlaten. Boegeroep blijft uit, maar dat komt misschien doordat er na afloop van het gesprek een forumdiscussie is met de dirigent en de componist waar ook het publiek zich kan uitspreken. ‘Ik schrijf geen muziek om het publiek te amuseren,’ spreekt Van Vlijmen de luisteraars toe. ‘Met dit stuk wilde ik de oren niet strelen.’ ‘Smeerlapperij!’, klinkt er vanuit de zaal. De discussie duurt voort tot middernacht, maar tot wederzijds begrip komt het niet.

Lees meer over: 

concerten