1975: Opnieuw naar de Verenigde Staten

17 februari 1975

1975: Opnieuw naar de Verenigde Staten

17 februari 1975Eerst naar Florida, dan de oostkust langs, noordwaarts naar Washington en het muziekwalhalla New York. Dat is de route die het Rotterdams Philharmonisch in 1975 aflegt als het onder regie van chef-dirigent Edo de Waart door de Verenigde Staten trekt.

Het wordt een tournee vol onverwachte gebeurtenissen. Dat begint al vlak na aankomst, als er brand uitbreekt in het hotel waar het orkest verblijft – waarbij gelukkig niemand gewond raakt. Orkestleden worden ziek, concertlocaties blijken soms nauwelijks geschikt om muziek te maken. Voor de thuisblijvers doet Artistiek adviseur Willem Vos er bloemrijk verslag van.

In Charleston wordt het echt spannend voor Vos. ‘Edo is 's middags ziek en [assistent-dirigent] Roelof van Driesten leidt de repetitie. Om 8 uur is het nog onzeker wie er dirigeert. Dan blijkt solohoboïst Jan Spronk duizelig te zijn, dus ik bel [pianist] Paul Schenly - die vandaag vrij is - en vraag hem of hij kan invallen. Hij zit te eten en heeft wat wijn gedronken maar verklaart zich bereid, als hij maar na de pauze mag spelen. Ik bel Edo, die toch zal dirigeren en akkoord gaat met een programmawijziging; we beginnen met de Dvořák-symfonie. Inmiddels is de sleutel van de vleugel gevonden, maar een stemmer krijg je hier niet meer om kwart over acht 's avonds. Op hoop van zegen. Als ik in de pauze in de kleedkamer kom, zwalkt Paul Schenly - in rok - zwaar aangeschoten, op de schouder van klarinettist Bas de Jong leunend, heen en weer. Edo roept dat hij weigert met hem te spelen, ik begrijp niets van de situatie en begin plichtsgetrouw pogingen te doen de harpiste Teresia Rieu te bereiken, die nodig is nu we in plaats van het Saint-Saëns concert Ravels Tzigane met Gerard Hettema zullen moeten spelen. Dan vinden Edo en Hans Oosterlee dat ik er lang genoeg ben ingetrapt: Paul Schenly mankeert niets. Ik krijg hem nog wel.’

De muzikale prestaties hebben onder die vrolijkheid niets te leiden. ‘Rotterdam Philharmonic Brings Own Sunshine’, ‘Rotterdam Orchestra brings season to brilliant close’, ‘Edo’s noble strings’: de ene recensie is nog enthousiaster dan de andere. En naarmate de tournee vordert gaat het orkest alleen maar beter spelen. De concerten op de prestigieuze podia van Washington en New York worden een triomf. Het verwende publiek van Carnegie Hall geeft het orkest een staande ovatie met bravogeroep. De tournee van 1975 gaat de boeken in als de beste die het orkest tot dan toe heeft gemaakt.

Lees meer over: 

Edo de Waart tournees