‘Ik hou van stilte’ – ontbijten met Juliette Hurel

Relaxed ontbijten, en dan een uur lang de mooiste kamermuziek. Het concept van de serie zondagochtendconcerten van het Rotterdams Philharmonisch is succesvol en ook ‘tamelijk uniek’. Dat denkt althans Juliette Hurel, die samen met Lola Descours het programma van komende Music for Breakfast samenstelde.
Zelf een concert programmeren, zelfs al is het op kleine schaal en bedoeld voor een best ongebruikelijk tijdstip, is voor elke musicus een droom. Je kunt dan immers het publiek laten kennismaken met jouw favoriete kamermuziek. Wie Juliette Hurel vraagt naar het waarom van de keuze voor bijvoorbeeld het Harpkwintet van Jean Cras, krijgt dan ook te horen: gewoon, omdat het prachtige muziek is. Eigenlijk maakte landgenoot Lola Descours die keuze, vertelt ze. Ja, ook een Française, en het verwondert dan ook niet dat dit programma van Music for Breakfast behoorlijk francofiel is.
Jean Cras – spreken we die s uit aan het eind van de naam?
‘Hij is een Breton, en daar spreken ze de s wel uit, maar zacht, dus als z, crazze. Wij Fransen spreken de s achteraan het woord niet uit. Het stuk dateert van 1928. Het is echt supermooi, maar van origine voor fluit, harp en strijktrio. De cellopartij zal Lola met de fagot spelen; dat kan heel goed. We kunnen het arrangement met z’n vijven uitvoeren. Nogmaals, heel mooi. Ik heb het een jaar of tien geleden al eens opgenomen.’
Was het moeilijk om een stuk te vinden dat origineel voor fluit, fagot en harp is?
‘Ja, eigenlijk alleen Pastorales de Noël van André Jolivet, uit 1943, ook erg mooi; dat spelen we ook. Wel een kerststuk, maar dat geeft niet.’
Klassieke muziek en ontbijt, in welke zin gaat dat samen?
‘Het is een heel gezellig idee: we nemen een croissant en we luisteren naar klassieke muziek. Het is een beetje nieuw, een beetje anders, volgens mij tamelijk uniek. En het is ook ander publiek, in een andere stemming. Dat is alleen maar goed.’
Je komt uit Montgeron, een kleine plaats iets ten zuiden van Parijs. Hoe kwam je 27 jaar geleden in Rotterdam terecht?
‘Mijn droom was in een groot orkest te spelen. Er was een proefspel in Rotterdam, en ja, zo is het gekomen.’
Wat is voor jou de charme van je instrument?
‘De fluit heeft vaak een belangrijke rol in een orkest. De klank is hemels, vliegt als een vogel door de lucht. Ik ben er bij toeval ingerold, toen ik elf jaar was. Mijn moeder was bevriend met de fluitlerares van de muziekschool in Montgeron, zo kwam het.’
Soms doet het toeval precies het juiste. Is het ontbijt belangrijk in Frankrijk?
‘Misschien bij sommige families, maar in het algemeen zijn wij meer van het déjeuner en het diner. Als we met familie bij elkaar zijn, gaan we op zondag naar de boulanger om croissants te kopen. Maar hier in Nederland doe ik dat niet. Waarom weet ik eigenlijk niet, het hoort bij Frankrijk.’
Maar je bent doorgaans hier, hoe ontbijt je dan?
‘Een stuk brood met honing of jam, en een lekkere thee erbij. En wat fruit. Simpel en licht.’
Ook geen stokbrood, misschien omdat we het hier niet goed maken?
‘Ik heb naar goed stokbrood gezocht, maar het niet gevonden. Voor onze kinderen, jongens van 20 en 23, halen we in het weekend diepvriescroissants bij Albert Heijn. Van die kleine. Die gaan de oven in. Dat is heel lekker, heus waar.’
Met wie ontbijt je het liefst?
‘Met Benoit, mijn man. En de kinderen natuurlijk, maar de oudste is het huis uit en de jongste slaapt altijd heel lang uit.’
En wat voor muziek hebben jullie bij het ontbijt aan?
(Giechelt) ‘Geen muziek, non, rien. Ik hou van stilte. Ik kijk graag naar buiten, naar de bomen. Dat vind ik genoeg.’
En als je in het buitenland bent, in een hotel?
‘Dan is het ontbijt ook liefst licht. Bacon, muesli en yoghurt neem ik nooit. Maar ik weet een hotel op Madeira, dat is een paradijs op aarde. Dan neem ik mijn lichte ontbijt en kijk ik naar de zee en de horizon. Dat maakt me echt blij. Daar is geen enkel ander ontbijt mee te vergelijken.’
Tekst: Egbert Jan Riethof Foto: Antim Wijnaendts van Resandt
