Philharmonische notitie 4: Tristan
In deze blog bespreekt Eelco de opera Tristan und Isolde bij De Nationale Opera: 25 jaar geleden speelde hij het al, en nu staat het opnieuw op het programma. Met die dubbele ervaring luistert hij met frisse oren en wijst hij op slimme muzikale vondsten van Wagner door alle drie de actes heen. Ook hoor je zijn trots op de collega’s in het orkest, nu de voorstellingen nog in volle gang zijn.
Na 25 jaar op herhaling met Tristan und Isolde bij DNO. Wat toen, in 2001, nog Nederlandse Opera heette is nu Nationale Opera geworden maar het gebouw aan de Amstel is nog steeds hetzelfde. Ik denk dat ik door alles wat ik in die kwart eeuw heb gespeeld, gehoord en gelezen de opera inmiddels met iets meer afstand zal ervaren maar met zeker zoveel fascinatie en verwondering. Grappig overigens dat Joseph Kerman in zijn standaardwerk Opera as Drama uit 1956 iets soortgelijks schrijft, maar dan in een groter verband. Volgens hem was in de eerste helft van de 20e eeuw de kunstwereld verdeeld in voor en tegenstanders van Wagner, als meest problematische van de grote componisten, in het begin vooral verafgood, later meer vervloekt en verafschuwd. 'Only fairly recently has it become possible to view the old redoubtable wizard with some impassivity and with some clarity.' En dat is dan ook alweer een halve eeuw geleden.
Lees het volledige verhaal op Philharmonische notities.
