Terug naar de essentie: dat was de stap die Richard Strauss in zijn late jaren zette. Na een leven vol wagneriaanse overvloed schreef hij nog een paar werken die betoveren door hun volmaakte eenvoud. Zoals zijn Tweede hoornconcert, voor dezelfde orkestbezetting als Beethovens Zevende. Wagner noemde die symfonie 'een zalige uitbarsting van levensvreugde'; Strauss' hoornconcert is daarvan de ingetogen evenknie.