Yi-Ting Fang over de tour in Taiwan
Deze zomer keert het orkest terug naar Taiwan, een land dat voor onze celliste Yi-Ting Fang altijd als thuis zal blijven voelen. Voor een eerder nummer van Intrada vertelde ze over haar jeugd in Taiwan, haar liefde voor muziek, het gemis van haar familie en de bijzondere emotionele lading die een tournee naar haar geboorteland met zich meebrengt. Nu we opnieuw afreizen naar Taiwan, delen we haar verhaal nog eens opnieuw.
Het liefst zou Yi-Ting Fang in haar geboorteland met haar collega’s gaan wandelen in de natuur, maar ze betwijfelt of daar tijd voor is. ‘Wandelen is altijd zo heerlijk daar en ik zou iedereen graag laten zien hoe mooi het er is. Maar het strakke schema zal dat waarschijnlijk niet toelaten.’ Lyrisch is ze over het natuurschoon van het land waar ze al zo lang niet meer woont. Ze mist Taiwan. De geuren en kleuren, het eten. ‘Met name de kookkunsten van mijn moeder, maar wat ik ook erg mis is het Taiwanese street food, daar ben ik dol op. Bananenblad gevuld met rijst, pinda’s, gekruid vlees of gedroogde garnalen…’
Het meest van alles mist Yi-Ting haar familie. ‘Iedereen woont nog in Taiwan, mijn ouders, mijn broers, dat vind ik soms wel moeilijk.’ Het was de passie voor muziek die haar deed uitvliegen. Als kind werd ze verliefd op de cello. ‘Ik zat in Taiwan in de muziekklas en speelde piano, maar op zeker moment moest iedereen een ander instrument kiezen. Fluit, wat mijn moeder erg mooi had gevonden, werd me afgeraden vanwege de stand van mijn gebit en toen kreeg ik een cello in mijn handen gedrukt. Zo simpel was het.’
Het was even wennen, maar uiteindelijk werd het instrument een grote liefde. In 2003 vertrok ze naar Duitsland om er cello te gaan studeren. Na haar opleiding speelde ze onder meer bij het WDR Sinfonieorchester Keulen. Door die andere grote liefde in haar leven, de vader van haar twee dochters, kwam ze in 2014 in Nederland terecht. Nu woont ze met haar gezin in Amstelveen. Wilde ze als kind graag weg uit Taiwan, hoe ouder ze wordt, hoe meer ze ernaar terugverlangt. Op de vraag of er een muziekstuk is dat haar ‘thuis’ brengt, antwoordt ze vrijwel direct: ‘De Vijfde symfonie van Sjostakovitsj. Dat stuk hebben we ooit, tijdens een eerdere tournee, in Taiwan gespeeld. Toen we het later een keer uitvoerden in Rotterdam moest ik aan het eind van het eerste deel ineens aan thuis denken. Aan teruggaan naar Taiwan, aan hopen dat er dan geen oorlog is.’ Ze is bezorgd om Taiwan, maar zit misschien juist wel daarom niet bovenop het nieuws. ‘Mijn man weet er doorgaans meer van dan ik. Maar ik maak me zorgen om de mensen in Taiwan en om mijn familie. Daarom verheug ik me er nog eens extra op om er deze zomer heen te gaan.’
Tekst: Marion Florusse
Dit artikel verscheen eerder in Intrada, april - juni 2023 nr. 4.
